Zülfü Emi gibi insanlar, bir romana sığmayacak kadar değerli hayatlar yaşamışlardır.

Cobur Köyü, nüfus bakımından kalabalık, yüzölçümü bakımından ise oldukça büyük bir köydü. O yıllarda aileler çok çocuk sahibiydi. Bu durum yalnızca Cobur’a değil, bölgenin tamamına özgüydü. Ailelerde en az beş çocuk bulunur, bu sayı kimi zaman on üçe kadar ulaşırdı.

İnsanlar bütün yokluk ve fakirliğe rağmen geçim derdini bugünkü kadar kaygı hâline getirmezlerdi. Güçlü inançları, çalışma azimleri ve emeğe verdikleri değer, hayatın en önemli dayanaklarıydı. Kara sabanla toprağı sürer, buğday ve arpa eker, alın terleriyle rızıklarını kazanırlardı. Tevekkül sahibi insanlardı. Fakirlik ve yokluk yaşanırdı; fakat insanların içinde tükenmeyen bir umut, yaşama sevinci ve hayata bağlılık vardı.

Zülfü Emi de bu insanların en güzel örneklerinden biriydi.

Cobur Köyü’nde yaklaşık kırk yıl bakkallık yaptı. Okuma yazması olmamasına rağmen ticarette son derece başarılıydı. Hicrî 1313 yılında doğmuş, yaklaşık 105 yıl ömür sürmüştü. Çocukluk yıllarında geçirdiği bir hastalık nedeniyle bir gözünü kaybetmişti.

Köydeki küçük bakkal dükkânında insanların günlük ihtiyaçlarını karşılayacak hemen her şey bulunurdu. En başta çay ve şeker olmak üzere, Aspirin ve Gripin hiç eksik olmazdı. O yıllarda köylerde gaz lambaları kullanıldığı için 7 ve 14 numara cam lambalar ile lamba fitilleri en çok satılan ürünler arasındaydı.

Bunun yanında iplik, boncuk, mercan, pullu yazmalar ve genç kızların çeyizleri ile el işleri için gerekli birçok malzeme de satılırdı. Kış aylarında elma, portakal ve mandalina getirir, bunlar özellikle hastalar için en çok tercih edilen yiyecekler olurdu. Bisküvi, kuru üzüm ve benzeri kuru gıdalar da dükkânın vazgeçilmez ürünleriydi. Tütün ve çeşitli sigaralar ise dönemin en temel ihtiyaçları arasında yer alıyordu.

Köylüler çoğu zaman veresiye alışveriş yapardı. İlginç olan ise Zülfü Emi’nin çoğu zaman borçları bir yere yazmamasına rağmen hiçbirini unutmamasıydı. Kimseye “Borcun var.” diyerek mahcup etmezdi. Ancak güçlü hafızası sayesinde herkesin hesabını eksiksiz bilirdi.

Cobur’un yanı sıra Beydere, Musyan ve zaman zaman Dolan Mezrası’ndan da insanlar alışveriş için onun dükkânına gelirlerdi.

Karakoçan’daki toptancı Bedri Kurt’un değişmeyen müşterilerindendi. Bazen aldığı malları sırtında taşıyarak yaklaşık sekiz kilometrelik yolu yürüyüp köyüne getirirdi. Son derece hızlı yürürdü; çoğu insan onun temposuna yetişemezdi. Hayatı boyunca doktora gitmediği söylenirdi.

Altı çocuğu vardı. Bunların üçü erkek, üçü kızdı.

Büyük oğlu Yusuf Aktaş, halk arasında “Pilot Yusuf” lakabıyla tanınırdı. Uzun yıllar Çan, Karakoçan ve çevre köylere, ayrıca Yayladere hattında dolmuş şoförlüğü yaptı. Mesleğini büyük bir sevgiyle icra eder, yolcularına yalnızca şoför değil, adeta bir hizmetkâr gibi davranırdı. Eşyalarını taşır, yaşlılara yardım ederdi. Ne yazık ki geçirdiği ağır bir trafik kazası sonucu hayatını kaybetti.

Zülfü Emi, kırk yılı aşkın süre köy bakkallığını sürdürdü. İleri yaşına rağmen hafızasını hiç kaybetmedi. Güçlü iradesi ve çalışkanlığıyla ömrünün sonuna kadar dimdik ayakta kaldı.

Evimiz camiye yaklaşık kırk metre mesafedeydi. Rahmetli babam vakit namazlarını mutlaka camide kılardı.

Bir gün şöyle dediğini hiç unutmuyorum:

> “Sabah namazında daha Zülfü’nün önüne geçemedim. O hep benden önce camiye gelir. Eğer camide eksik bir iş varsa tamamlar, sonra imamı ve cemaati beklerdi.”

Zülfü Emi hayatın her alanında çalışkan, gayretli ve sorumluluk sahibi bir insandı.

Bakkallık yaptığı yıllarda gecenin hangi saati olursa olsun kapısı çalındığında mutlaka kalkar, gelen müşterinin ihtiyacını karşılamaya çalışırdı. Bunu hiçbir zaman bir yük olarak görmedi. Bıkmadan, usanmadan, yıllarca köyüne ve çevre insanına hizmet etti.

2017 yılında aramızdan ayrıldı.

Ardında unutulmayacak bir isim, büyük bir emek ve güzel hatıralar bıraktı. O, köyün hafızasında yaşayan koca bir çınardı.

Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun.

Zülfü Emi gibi insanlar, bir romana sığmayacak kadar değerli hayatlar yaşamışlardır. Onlar bizlere yol gösteren, örnek olan ve geride unutulmaz izler bırakan büyük insanlardı.

Güneş Efendi