Yozlaşma ve yüzleşme

YOZLAŞMA VE YÜZLEŞME

İnsan olmak…

Kendini sorgulamadan

başkasını sorguluyorsun.

Egoist olmuşsun,

haberin yok.

Bitmişsin,

onu da bilmiyorsun.

Menfaatin bütün benliğini sarmış;

kendinden başka hiçbir şeyi düşünmez olmuşsun.

Acıyı bilirsin,

ama acı çekene yabancısın.

Ağıt yakarsın,

kendi ağıdını duymazsın.

Komşun açken tok yatarsın,

sonra merhametten söz edersin.

Zulme uğrayınca adalet istersin;

başkasına yapılınca susarsın.

Hakikati savunduğunu söylersin,

ama hakikat seni sorgulayınca

ondan kaçarsın.

Kendinden olmayan herkesten korkarsın;

oysa en çok

kendinle yüzleşmekten korkarsın.

Bir çocuğun çığlığı yükselir,

başını çevirirsin.

Bir insanın hakkı yenir,

sessiz kalırsın.

Sonra dönüp sorarsın:

“İnsanlık nereye gidiyor?”

Hiç aynaya baktın mı?

Belki de mesele

insanlığın nereye gittiği değil;

senin insanlığından ne kadar uzaklaştığındır.

Peygamberlerin sözünü bilirsin,

ama sözün özünü yaşamazsın.

Tanrı’ya inanırsın,

ama Firavunların önünde eğilirsin.

Musa önünde Kızıldeniz’i açsa,

sen yine geçmeye korkarsın.

Çünkü alışmışsın susmaya.

Alışmışsın boyun eğmeye.

Alışmışsın menfaatin olduğu yerde konuşmaya,

menfaatin olmadığı yerde susmaya.

Kendini haklı çıkarmak için

binlerce gerekçe bulursun;

ama kendini sorgulamak için

bir dakika bile ayırmazsın.

Başkasının kusurunu büyütür,

kendi kusuruna mazeret bulursun.

Başkasının ayıbını konuşur,

kendi çürümüşlüğünü gizlersin.

Maddiyatçılık bütün benliğini sarmış.

Paylaşmayı unutmuşsun.

Vefayı unutmuşsun.

Vicdanı unutmuşsun.

Ama hâlâ kendini

iyi, doğru ve masum sanıyorsun.

İşte asıl yozlaşma burada başlıyor:

İnsan, kendindeki çürümeyi göremediği gün

başkasını suçlamaya başlıyor.

Sorun hakikatin yokluğunda değil;

hakikate bakmaktan korkan gözlerinde.

Ve unutma:

İnsan kendi yüzüne bakmadan

başkasının aynasını suçlayamaz.

Belki artık başkasını değil,

kendimizi sorgulama zamanıdır.

Çünkü insan olmak;

üstün olmak değil,

vicdan sahibi olmaktır.

Haklı olmak değil,

haksız olduğunda bunu kabul edebilmektir.

Kendini savunmak değil,

kendini sorgulayabilmektir.

Ve belki de en acı gerçek şudur:

Bitmişsin…

ama hâlâ kendini tamamlanmış sanıyorsun.

Yüzleşmeden değişim olmaz.

Suskunluk sürdükçe yozlaşma büyür.

Şimdi aynaya bak

ve kendine sor:

“Ben gerçekten insan mıyım,

yoksa sadece kendimi mi düşünüyorum?”

Ve dileğim şudur:

İnşallah bir gün,

gerçek adaleti dışa vurmadıkça

kendimizi kandırdığımız yalanlara

asi olmayı öğreniriz.

Çünkü gerçek yüzleşme,

başkasının yalanını görmekle değil;

kendi yalanımıza başkaldırmakla başlar.

@Abdurrahman Akbulut